Μιάμισι ώρα που άξιζε τον κόπο. Παρ' ότι το κοινό ήταν αντιπροσωπευτικό της κοινωνίας που ζούμε και μπορεί να καταλάβει κανείς την ποιότητα της μέθεξης που υπήρξε, ο Άγγελος Αντωνόπουλος ζωντάνεψε τον Μαρξ στα ΄μάτια των απολίτικων θεατών του απολαυστικά.Καμία κίνηση του δεν ήταν περιττή, καμία λέξη δεν έβγαινε ανάπηρη από το στόμα του, τόσο που η έλλειψη σκηνοθεσίας δεν αποδυνάμωνε καθόλου την παράσταση. Το γεγονός ότι ανεβάζει το συγκεκριμένο έργο του Χ. Ζιν για πέμπτη χρονιά αποτελεί σαφέστατα μία δήλωση μέσα στα πλαίσια της εποχής που ζούμε. Το κείμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Μαρξ για αρχάριους, αλλά λόγω προχωρημένης κατάθλιψης οι προσδοκίες μας για τις δυνατότητες των ανθρώπων έχουν ελαχιστοποιηθεί, αλλά παράλληλα επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ίσως ευαισθητοποιήσει κάποιον 'ωστε να ψάξει παραπάνω. Το εικαστικό πλάνο λιτό κι ενδιαφέρον με στοιχεία αισθητικής της δεκαετίας του 50 ενδυνάμωνε την θεατρικότητα της σκηνής ενώ ταυτόχρονα αποκάλυπτε και τη θεατρική σύμβαση.
Και για να καταλήξουμε κοινότοπα: Ένα μπράβο στον Αντωνόπουλο. RESPECT!
Η Lilith και ο φίλος στην Αθήνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου